شرح بر کلام رسول اللّه صلی الله علیه و آله

صبر در سختی

«الصَّبْرُ عِنْدَ الصَّدْمَةِ الْأُولی» صبر آن بود که به حال اوّل کند؛ یعنی چون سختی به وی رسد، به نفس و مال صبر کند نه آن که اندوهگین ایستد و آن چه تواند کردن از فریاد و هرزه بکند و خدای تعالی را بیازارد و چون آتشِ حدّتش فرو نشیند، گوید: من صابرم.

مکر

«الْمَکْرُ و الْخَدیعَةُ فی النّارِ» خداوندِ مکر و حیلت در دوزخ بود؛ یعنی مکر و حیلتی که خواهد که کسی را برنجاند یا چیزی از کسی ببرد، امّا اگر خواهد که مال وایابد باکی نباشد و هر که مکر بد کند با وی گردد و فرود نیاید مکر الاّ آن را که سزایش بود.

سوگند دروغ

«الْیَمینُ الْکاذِبَةُ مَنْفَعَةٌ لِلسِّلْعَةِ مَمْحَقَةٌ لِلْکَسْبِ.» سوگند به دروغ، رواج دهنده متاع است و کم کننده کسب. یعنی هر که متاعی فرو شد و سوگند خورد که این به چندین خریده ام و به چندین خواسته اند و چندین ارزد؛ بفروشد و لیکن در بهایش برکتی نبود و از آن منفعتی نیابد، و بیشترین آن بود که حرام گردد.

قرآن توانگر

«اَلْقُرْآنُ غنِیّ لا فَقْرَ بَعْدَهُ و لا غِنیً دُونَهُ» قرآن، توانگری است که از پس آن درویشی نباشد، و بالای آن توانگری نباشد. و امام محمد باقر علیه السلام گوید: هر که در نماز قرآن خواند، به هر حرفی صد نیکی بیابد، و هر که گوش دارد به قرآن خدای تعالی دعایش مستجاب گرداند، و حاجتش روا کند. و حضرت مصطفی صلی الله علیه و آله فرماید که: بهترین شما آن کس است که قرآن بیاموزد و بیاموزاند، و شریف ترین امّت من آن بود که قرآن خوان بود و آن که به شب نماز کند، و هر سرایی که در آن جا قرآن خوانند، مأوای فرشتگان گردد و دیو از آن جا برمد، و خیر و برکت بسیار بود، و روزی بر ایشان فراخ بود، و هر سرایی که در آن جا قرآن نخوانند مأوای شیطان گردد، و دیو از آن جا نَرَمد، و خیر و برکت از آن جا برد، و شرّ در آن سرای بسیار بود، و روزی ایشان تنگ گردد، و قرآن خوان به قیامت آن وقت که درمانده تر بود صورتی بیند که از آن زیباتر نبود، پس گویدش: مرا می شناسی؟ گوید: نه، گوید:

من آن قرآنم که پیوسته مرا می خواندی و از پیش می فرستادی، پس دست وی بگیرد و به بهشت ببرد، و با مادر و پدر این کس چندان نیکویی بکند که دنیا برابر آن نباشد، ایشان گویند: ملکا! پادشاها! ما کرداری نیاورده ایم که به آن مستحقّ چنین نعمتی شویم. ندا آید: این جزای آن است که فرزندان را قرآن بیاموختید، و دل های زنگار گرفته جز به قرآن نیک نشود که قرآن، حبل خداست که بنده دست در آن زند.

* * *

قرآن، شفاعت است که بنده به آن از جهل برهد، و قرآن، نور است که بنده به آن دین حقّ را ببیند، و قرآن، نجات است که بنده به آن رستگار شود، و اهل قرآن اهل خدایند خاصه؛ از هر آدمی جز پیغمبران و امامان بهترند، و هر که ایشان را دوست دارد خدا را دوست داشته باشد، و ایشان را خوار و حقیر مدارید که ایشان به نزدیک خدای تعالی با قدر و منزلت اند، و حافظِ قرآن چون به قرآن کار کند روز قیامت با دو فرشته بود نام یکی «سَفَرَة» و نام یکی کرام «بَرَرَة». و حضرت امام جعفر صادق علیه السلام فرماید: هر که از نظر قرآن خواند خدا تعالی وی را از چشم هایش متمتع و برخوردار گرداند و حساب مادر و پدر سهل گرداند، و چیرگی شیطان بر وی نیارد. و حضرت مصطفی می فرماید:

هر که در شبی ده آیه از قرآن بخواند از غافلانش ننویسند، و هر که پنجاه آیه بخواند از ذاکرانش نویسند، و هر که صد آیه بخواند از قانتانش نویسند، و هر که دویست آیه بخواند از خاشعانش نویسند، و هر که سیصد آیه بخواند از فائزانش نویسند، و هر که پانصد آیه بخواند از مجاهدانش نویسند، و هر که هزار آیه بخواند قِنطارش خوانند و نویسند، و آن پنجاه هزار مثقال بود، و هر مثقال بیست و پنج قیراط بود، و هر قیراطی چند کوه اُحُد باشد، و مهترینش چند آسمان و زمین باشد.

 حوزه/گرد آوری: گروه دین و اندیشه سایت تبیان زنجان
http://www.tebyan-zn.ir/Religion_Thoughts.html