سیدهاشم بحرانی از اعلام بزرگ شیعه

هاشم بن سلیمان بن اسماعیل بحرینی از اعلام بزرگ شیعه در اواخر قرن یازدهم هجری است. این استاد جلیل القدر به علامه بحرینی نیز معروف است. معظم له دانشمندی است فقیه و محدثی جامع و متتبع که در فنون ادبیات عرب، علم حدیث، تفسیر قرآن مجید و فقه و اصول مهارت داشت، با صاحب امل معاصر بود. شیخ حر عاملی از علامه بحرینی اجازه روایت خواست، سپس اجازه مبسوطی برایش مرقوم داشت.

 علامه بحرانی از شیخ بهائی و فخر الدین طریحی کسب فیض نموده و از آنها نقل روایت می کند. شیخ یوسف بحرینی صاحب ترجمه را به علامه زمان تعبیر کرده و او را در ردیف علمای بزرگ در لوءلوء بحرین به وصفش قلم فرسائی نموده است. علامه خوانساری می نویسد: سید هاشم محدثی فاضل و جامع و متتبع بود و مهارتی در اخبار داشت که جز علامه مجلسی دیگران به پایه او نمی رسیدند.

او کتب زیادی تألیف نمود که دال بر احاطه علمیش می باشد، از آن جمله است: برهان در تفسیر، هادی و ضیاء در تفسیر، معالم زلفی در نشأه اخری، در نضید در فضائل حسین شهید علیه السلام، سلاسل حدید در شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، تفضیل الأئمه در فضیلت ائمه بر انبیای سلف، حلیة الابرار و حلیة النظر در فضائل ائمه اثنی عشر روحی لهم الفداء، مناقب الشیعه، مدینه مهجزات در چند جلد در نص ائمه هدی علیه السلام، نهایت آمال و تتمیم اعمال، بهجت در اثبات خلافت، بهجت در اثبات وصیت نبی صلی الله علیه و آله، الجنة و النار، روضة العارفین، بستان الواعظین، تحفه اخوان، نزهة الابرار، مصابیح و غایة المرام در فضائل خیر الاوصیاء، کتاب غایة المرام به سبک الغدیر کتابی است مفصل و ارزنده و با توجه به احادیث فریقین به طور مبسوط در فضائل امیر مؤمنان علیه السلام نوشته شده که اخیرا تجدید چاپ نیز شده است.

اکثر علما و صاحب تراجم در فضائل سید مذکور قلم فرسائی نموده و جناب او را به زهد و ورع و تقوی ستوده، و به کنار مقدس اردبیلی او را نشانیده، و عدالت و تقوی را ملکه وجودی او دانسته اند. صاحب جواهر که او را بهتر از فقیر می شناسی در تعریف عدالت در نهاد انسانیت چنین گوید: عدالت ملکه است نه حسن ظاهر و فقط به عدالت کسی می توان حکم کرد که در ردیف مقدس اردبیلی و سید هاشم بحرانی باشد رحمة الله علیهم اجمعین (فقیر گوید در این آخر الزمان که ما دستمان به صاحب اصلی نمی رسد، کجا امثال مقدس ها و سید بحرانیها را جهت اقامه جماعت و بر پائی قضاوت و عدالت پیدا کنیم، ناچار گوئیم: اللهم إنا نشکوا الیک فقد... یعنی بار خدایا شکایت می بریم به سوی تو از نبود....). در خاتمه وفات علامه بحرینی را در سال 1107 قمری در قریه توبلی بحرین نوشته اند.

طهور/گرد آوری:گروه بزرگان و مشاهیر تبیان زنجان
http://www.tebyan-zn.ir/famous_man.html