تب دارترين تب زده ي بستر دردم / پر سوز ترين زمزمه ي حنجر دردم / رنگ رخ من بر همگان فاش نموده /در باغ نبي جلوه ي نيلوفر دردم ...

دوباره از غم و رنج و عذاب يا اللَّه / شده ‏است ديده زهرا پرآب يا اللَّه / سخن ز بى كسى يك امام مظلوم است / كه هست غربت او بى حساب يا اللَّه ...

چرا چنين متوكل به ما جفا كردى / شدى به كين متوسل ستم روا كردى / غم مدينه مرا كم نبود اى ظالم؟ / كه طعن و تهمت و تبعيد را روا كردى ...

دل را شراره غم تو پُرشرار كرد / داغ تو قلب خسته دلان داغدار كرد / اى سرو بوستان ولا از غم تو چرخ / جارى ز ديده اشك چو ابر بهار كرد ...

سوز تب فراق تو درمان پذیر نیست/ کس به بزم دلبران از دور گردان پیش نیست دلتنگم و با هیچکسم میل سخن نیست/ وقت برقع ز رخ کشیدن نیست ...

از تو همین تواضع عامی مرا بس است/ آنکه بی ما دید بزم عیش و در عشرت نشست خود رنجم و خود صلح کنم عادتم اینست/آنکس که مرا از نظر انداخته اینست ...

عتاب اگر چه همان در مقام خونریز است/ طراز سبزه‌ی بر گلشن عذار خوش است خوار می‌کن ، زار می‌کش، منتت بر جان ماست/ امروز ناز عذر جفاهای رفته خواست ...

کس نزد هرگز در غمخانه‌ی اهل وفا/ سد حیف از محبت بیش از قیاس ما بسیار گرم پیش منه در هلاک ما/ از کاه ، کهربا بگریزد به بخت ما ...

آه ، تاکی ز سفر باز نیایی ، بازآ/کشیده عشق در زنجیر، جان ناشکیبا را راندی ز نظر، چشم بلا دیده‌ی ما را/چند به دل فرو خورم این تف سینه تاب را ...

فداک ابی و امی این تمشی/ زهی از عرش اعلی بر گذشته زهی سلطان دارالملک افلاک/ زهی روز قیامت روز بارت ...