مادر، تو رفیع ترین داستان حیات منی. تو به من درس زندگی آموختی. تو چون پروانه سوختی و چون شمع گداختی و مهربانانه با سختی های من ساختی. مادر، ستاره ها نمایی از نگاه توست و مهتاب پرتوی از عطوفتت، و سپیده حکایتی از صداقتت. قلم از نگارش شُکوه ...

تو را می خوانم! که به شوره زار دلم، به دلواپسی های بی پایانم، به دلتنگی های گاه گاهم و به بی صبری هایم، رنگی از سخاوت و عشق می دهی.تو را می سرایم؛ در سطرسطر مهربانی ات، در تبسم ...

با کدام زبان به مدح تو لب بگشایم که الکن نماند و با کدام قلم شرح عشق تو را بیان کنم که عاجز نشود؟ای عشق از نگاه پرمهر تو حیران و ای ایثار از فداکاری تو خجل، آه مادر! مگر می توان آشنای عشق تو شد و حیرت نکرد؟!مگر می توان از تو نگفت و از تو نشنید؟! نبض کدام بشر، بی سایه ...

نوازش دست های مهربانت، وزش نسیم مهربانی ست و لبخندت، راز شکوفایی بهاران تا همیشه.بانو! فرشته ای و آرامشی غریب در نگاهت دویده است. بزرگ تر از کلماتی که نمی گنجی در کوچکی و ناچیزی ذهن و زبان و قلمم.جاری تر از هر آن چه رود، زلال تر از دریا.اقیانوس اقیانوس محبت است که موج می زند در رگارگت. ...

چشم وامی کنم؛ پنجره ای را گشوده می بینم که تصویر خورشید را در سینه خویش جای داده است و شعاع نرم پای نورش را بر فرشی از تبسم و ترانه می گستراند.در امتداد بی دریغ نور، هرچه می بینم، روشن تر از تمام لبخندهای عالم است؛ ...

صداقت داشتن و روراست بودن در زندگی خیلی مؤثر است. ...

به جبر روزگار، به قدر ۲۴ ساعت از این شهر دور بودم و چه به موقع این جبر را مشمول شدم. هر آینه که از شهر دورتر می شدم انگار به «خود» نزدیکتر می شدم. و آرزو کردم که ای کاش این مسافت، طولانی تر می بود! ...

رسيدن به پيشاني روزگار صبر بلندي مي‌طلبد و گونه‌اي تصميم كه لاجرم در نهاد خود گريزي از ترس و لرز نيست. كار به پايان نمي‌رسد حتي اگر با فراغ بالي تمام نوشته‌اي رادو صد چندبار وانويس‌اش كرده باشيم و روي فضا احاطه‌اي در خور داشته باشيم، باز هم شيوع ترس و لرز مثل ضربان تيز تك .... ...

يكي از دانشمندان درباره فردوسي چنين ابراز عقيده كرده است: يكي از نيكبختي‌هاي مردم پارسي زبان آنست كه آزاد مردي در طوس بدنيا آيد بر فرهنگ مملكتش عشق بورزد و به نيروي زبان گشاده‌تر از زبان دقيقي و اسدي و با گلستان انديشه‌هاي چون بهشت برينش آن كار بزرگ را بپايان رساند ...

در هر کرانه خواندن و نوشتن؛ حضور آبی تو موج بر موج، بالا می رود؛ تو که در تکاپوی رشد و تعالی نسل ها گم شدی؛ تو که خاطره هایت با نیمکت های ساده و پرهیاهو و با تخته سیاهی که سپیدی روز را می آموخت، گره خورده است. ...