فداک ابی و امی این تمشی/ زهی از عرش اعلی بر گذشته زهی سلطان دارالملک افلاک/ زهی روز قیامت روز بارت ...

دلی پر گوهر اسرار دارم/نه پای آنکه از کره‌ی خاک بگذرم آتش تر می‌دمد از طبع چون آب ترم/ اگر به مدت جاوید ذره‌های جهان ...

سبحان قادری که صفاتش ز کبریا/ ای مرغ روح بر پر ازین دام پر بلا مورچه‌ی خط تو، کرد چو موری مرا/ خطاب هاتف دولت رسید دوش به ما ...

ای راه تو را دراز نایی/ منم و گوشه‌ای و سودایی ز عشقت سوختم ای جان کجایی/ از غمت روز و شب به تنهایی ...

ای دل اندر عشق غوغا چون کنی/گه به دندان در عدن شکنی هر نفسی شور عشق در دو جهان افکنی/ هر شبم سرمست در کوی افکنی ...

ای هرشکنی از سر زلف تو جهانی/ ای یک کرشمه تو غارتگر جهانی ای حسن تو آب زندگانی/ دردی است درین دلم نهانی ...

گاهیم به لطف می نوازی/چه عجب کسی تو جانا که ندانمت چه چیزی گر مرد این حدیثی زین باده مست باشی/ تا تو خود را خوارتر از جمله‌ی عالم نباشی ...

تا تو ز هستی خود زیر و زبر نگردی/ خطی از غالیه بر غالیه‌دان آوردی با خط سرسبز بیرون آمدی/ ای لبت ختم کرده دلبندی ...

مورچه‌ی قیرفام بر قمر آورده‌ای/ ای که ز سودای عشق بی سر و پا مانده‌ای بوی زلفت در جهان افکنده‌ای/بحری است عشق و عقل ازو برکناره‌ای ...

ای ز سودای تو دل شیدا شده/ ای هر دهان ز یاد لبت پر عسل شده ای درس عشقت هر شبم تا روز تکرار آمده/ ای ز صفات لبت عقل به جان آمده ...