مسلمانان، سلامت به، چو بتوانید، من گفتم/ دل بیچارگان از خود مرنجانید، من گفتم / به مال و جاه چندینی نباید غره گردیدن / ز گرد این و آن دامن برافشانید، من گفتم ...

مردم نشسته فارغ و من در بلای دل/ دل دردمند شد، ز که جویم دوای دل؟ / از من نشان دل طلبیدند بیدلان / من نیز بیدلم، چه نوازم نوای دل؟ ...

چو دیده کرد نظر، دل دراوفتاد چو دل/ در اوفتاد، فرو برد پای مرد به گل /ز دل چو دیده بر نجست و تن ز هر دو به درد / نه عشق باد و نه عاشق، نه دیده باد و نه دل ...

گر گناهی کردم و دارم، خداوندا، ببخش / چون گنه را عذر می‌آرم، خداوندا، ببخش / پای خجلت را روایی نیست بر درگاه تو / دست حاجت پیش می‌دارم، خداوندا، ببخش ...

میان کار فروبند و کار راه بساز/که کار سخت مخوفست و راه نیک دراز / ز جنبش تو سبق بردنی نیاید، لیک / بکوش تا ز رفیقان خود نمانی باز ...

زنهار خوارگان را زنهار خوار دار/پیوند و عهدشان همه نا استوار دار /هر زر که دشمنی دهد و گل که ناکسی / آن زر چو خاک بفکن و آن گل چوخار دار ...

سر پیوند ما ندارد یار/چون توان شد ز وصل برخوردار؟/کار ما با یکیست در همه شهر/وان یکی تن نمیدهد در کار/همدمی نیست، تا بگویم راز/محرمی نیست، تا بنالم زار/در خروشم به صیت آن معشوق/ در سماعم به صوت آن مزمار ...

در پیرزن نگه کن و آن چرخ پرده گر/کز چرخ پیرزن کمی، ای چرخ پرده در / تو پود پرده می‌دری از صبح تا به شام / او تار پرده می‌تند از شام تا سحر ...

دوش از نسیم گل دم عنبر به من رسید/وز نافه بوی زلف پیمبر به من رسید / دل چون ز سر محرم اسرار انس شد / آن سر سر بمهر مستر به من رسید ...

روزی قرار و قاعدهٔ ما دگر شود/ وین باد و بارنامه ز سرها بدر شود / این جان و تن، که صحبت دیرینه داشتند / از هم جدا شوند و سخن مختصر شود ...