از من جدا مشو كه توام نور ديده‏اي / آرام جان و موسم قلب رميده‏اي‏/از دامن تو دست ندارند عاشقان / پيراهن صبوري ايشان دريده‏اي‏ ...

اي كه با سلسله‏ء زلف دراز آمده‏اي/ فرصتت باد كه ديوانه نواز آمده‏اي‏/آب و آتش به هم آميخته‏اي از لب لعل / چشم بد دور كه بس شعبده باز آمده‏اي‏ ...

مي خواه و گل افشان كن از دهر چه مي‏جوئي / اين گفت سحرگه گل بلبل تو چه مي‏گوئي‏/مسند به گلستان بر تا شاهد و ساقي را / لب گيري و رخ بوسي مي‏نوشي و گل بوئي‏ ...

اي دل گر از آن چاه زنخدان به در آئي / هر جا كه روي زود پشيمان به در آئي‏/هشدار كه گر وسوسه‏ء عقل كني گوش /آدم صفت از روضه‏ء رضوان بدر آئي‏ ...

سلامي چو بوي خوش آشنائي / بدان مردم ديده‏ء روشنائي‏/درودي چو نور دل پارسايان / بدان شمع خلوتگه پارسائي‏ ...

در همه دير مغان نيست چو من شيدائي /خرقه جائي گرو باده و دفتر جائي‏/دل كه آئينه‏ء شاهيست غباري دارد / از خدا مي‏طلبم صحبت روشن رائي‏ ...

به چشم كرده‏ام ابروي ماه سيمائي / خيال سبز خطي نقش بسته‏ام جائ/اميد هست كه منشور عشقبازي من /از آن كمانچه‏ء ابرو رسد به طغرائي‏ ...

اي پادشه خوبان داد از غم تنهائي /دل بي‏تو به جان آمد وقتست كه باز آئي‏/دائم گل اين بستان شاداب نمي‏ماند / درياب ضعيفان را در وقت توانائي‏ ...

سحرم هاتف ميخانه به دولتخواهي / گفت باز آي كه ديرينه‏ء اين درگاهي‏/همچو جم جرعه‏ء ماكش كه ز سر دو جهان /پرتو جام جهان‏بين دهدت آگاهي‏ ...

اي در رخ تو پيدا انوار پادشاهي/در فكرت تو پنهان صد حكمت الهي‏/كلك تو بارك‏الله بر ملك و دين گشاده /صد چشمه آب حيوان از قطره‏ء سياهي‏ ...