منم آن رند قدح نوش که از کهنه و نو/باشدم خرقه‌ای آنهم به خرابات گرو/زاهد آن راز که جوید ز کتاب و سنت/گو به میخانه در آی و ز نی و چنگ شنو ...

به یک نظاره چون داخل شدی در بزم میخواران/گرفتی جان ز مستان و ربودی دل ز هشیاران/چه حاصل از وفاداری من کان بی‌وفا دارد/وفا با بی‌وفایان، بی‌وفائی با وفاداران ...

گواهی دهد چهرهٔ زرد من/که دردی بود بی‌دوا درد من/شدم خاک اگر از جفایش مباد/نشیند به دامان او گرد من ...

دل من ز بیقراری چو سخن به یار گویم/نگذاردم که حال دل بیقرار گویم/شنود اگر غم من نه غمین نه شاد گردد/به کدام امیدواری غم خود به یار گویم ...

جانا ز ناتوانی از خویشتن به جانم/آخر ترحمی کن بر جان ناتوانم/اغیار راست نازت، عشاق را عتابت/محروم من که از تو نه این رسد نه آنم ...

گوهرفشان کن آن لب کز شوق جان فشانم/جان پیش آن دو لعل گوهرفشان فشانم/گر بی توام به دامن نقد دو کون ریزند/دامان بی‌نیازی بر این و آن فشانم ...

ای گمشده دل کجات جویم/در دام که مبتلات جویم/دیروز چو آفتاب بودی/امروز چو کیمیات جویم/ای مرغ ز آشیان رمیده/در دامگه بلات جویم ...

مپرس ای گل ز من کز گلشن کویت چسان رفتم/چو بلبل زین چمن با ناله و آه و فغان رفتم/نبستم دل به مهر دیگران اما ز کوی تو/ز بس نامهربانی دیدم ای نامهربان رفتم ...

شهر به شهر و کو به کو در طلبت شتافتم/خانه به خانه در به در جستمت و نیافتم/آه که تار و پود آن رفت به باد عاشقی/جامه تقویی که من در همه عمر بافتم ...

به حریم خلوت خود شبی چه شود نهفته بخوانیم/به کنار من بنشینی و به کنار خود بنشانیم/من اگر چه پیرم و ناتوان تو ز آستان خودت مران/ که گذشته در غمت ای جوان همه روزگار جوانیم ...