فتاده تخته سنگ آن سوی تر، انگار كوهی بود./و ما این سو نشسته، خسته انبوهی/زن و مرد و جوان و پیر... ...

ديگر اكنون ديري و دوري ست/کاين پريشان مرد/اين پريشان پريشانگرد/در پس زانوي حيرت مانده ، خاموش است/ سخت بيزار از دل و دست و زبان بودن ...

با تو ديشب تا كجا رفتم/تا خدا وانسوي صحراي خدا رفتم/من نمي گويم ملايك بال در بالم شنا كردند/من نمي گويم كه باران طلا آمد ...

آينه ي خورشيد از آن اوج بلند/شب رسيد از ره و آن آينه ي خرد شده/شد پراكنده و در دامن افلاك نشست/تشنه ام امشب ، اگر باز خيال لب تو ...

هرگز فراموشم نخواهد گشت ، هرگز/آن شب كه عالم عالم لطف و صفا بود/من بودم و توران و هستي لذتي داشت/ وز شوق چشمك مي زد و رويش به ما بود ...

با نگهی گمشده در کهنه خاطرات/پهلوی دیوار ترک خورده ای سپید/بر لب یک پله چوبین نشسته ام/با سری آشفته ، دلی خالی از امید ...

پاسی از شب رفته بود و برف می بارید، چون پرافشان پری های هزار افسانه ای از یادها رفته. باد چونان آمری، مأمور و ناپیدا، بس پریشان حكم ها می راند مجنون وار، بر سپاهی خسته و غمگین و آشفته. ...

پوستینی كهنه دارم من، یادگاری ژنده پیر از روزگارانی غبارآلود سالخوردی جاودان مانند مانده میراث از نیاكانم مرا، این روزگار آلود. ...

آمد به سوی شهر از آن دور دورها آشفته حال باد سحرخیز فرودین گفتی کسی به عمد بر آشفت خاکدان ...

سیاهی از درون کاهدود پشت دریاها بر آمد ، با نگاهی حیله گر ، با اشکی آویزان به دنبالش سیاهیهای دیگر آمده اند از راه ...