سوز تب فراق تو درمان پذیر نیست/ کس به بزم دلبران از دور گردان پیش نیست دلتنگم و با هیچکسم میل سخن نیست/ وقت برقع ز رخ کشیدن نیست ...

از تو همین تواضع عامی مرا بس است/ آنکه بی ما دید بزم عیش و در عشرت نشست خود رنجم و خود صلح کنم عادتم اینست/آنکس که مرا از نظر انداخته اینست ...

عتاب اگر چه همان در مقام خونریز است/ طراز سبزه‌ی بر گلشن عذار خوش است خوار می‌کن ، زار می‌کش، منتت بر جان ماست/ امروز ناز عذر جفاهای رفته خواست ...

کس نزد هرگز در غمخانه‌ی اهل وفا/ سد حیف از محبت بیش از قیاس ما بسیار گرم پیش منه در هلاک ما/ از کاه ، کهربا بگریزد به بخت ما ...

آه ، تاکی ز سفر باز نیایی ، بازآ/کشیده عشق در زنجیر، جان ناشکیبا را راندی ز نظر، چشم بلا دیده‌ی ما را/چند به دل فرو خورم این تف سینه تاب را ...

سد حیف از محبت بیش از قیاس ما/ با بیوفای حق وفا ناشناس ما بودی به راه سیل بسی به که راه او/طرح بنای عشق محبت اساس ما ...

کس نزد هرگز در غمخانه‌ی اهل وفا/ گر بدو گویند بر در ، کیست گوید آشنا چیست باز این زود رفتن یا چنین دیر آمدن/بعد عمری کامدی بنشین زمانی پیش ما ...

ساکن گلخن شدم تا صاف کردم سینه را/دادم از خاکستر گلخن صفا آیینه را پیش رندان حق شناسی در لباسی دیگر است/پر به ما منمای زاهد خرقه‌ی پشمینه را ...

خانه پر بود از متاع صبر این دیوانه را /سوخت عشق خانه سوز اول متاع خانه را خواه آتش گوی و خواهی قرب، معنی واحد است/ قرب شمع است آنکه خاکستر کند پروانه را ...

ننموده استخوان ز تن ناتوان مرا/ پیدا شده فتیله‌ی زخم پنهان مرا تا زد به نام من غم او قرعه‌ی جنون شد/پاره پاره قرعه صفت استخوان مرا ...