دانشمندان کانادايي مي گويند که حس لامسه مي تواند به افزايش کارکرد حس شنوايي کمک کند. آنها اكنون تلاش مي كنند از نتايج تحقيقات خود در ساخت ابزارهاي جديد کمک به شنوايي استفاده کنند.
پژوهشي جديد در دانشگاه بريتيش کلمبيا شهر ونکوور، نشان داد که اگر شنونده جريان هواي ناشي از باز دم سخنان گوينده را برروي پوست خود دريافت کند، مي تواند بهتر بشنود. تا امروز تمام تمرکز دانشمندان بر نشانه هاي تصويري و صوتي کلام گوينده متمرکز بوده است. نتايج اين پژوهش مي تواند براي مخترعان روش هاي جديد کمک به ناشنوايان مفيد واقع شود. پژوهشگران هجاهايي نظير "پا" يا "با" که بيشتر از حلق گوينده ادا مي شود و نمي توان آنها را از روي لب خواني به خوبي شناسايي کرد، مورد آزمايش قرار داده اند. آنها به اين نتيجه رسيده اند که اگر جريان بازدم ناشي از اين هجاها بر پشت دست شنونده يا پشت گردن او احساس شود، مي تواند به دريافت درست تري بيانجامد. دريافت حس پوستي حروف "بي صدا" ممکن است به کساني که مشکل شنوايي دارند کمک کند تا آنها اين حروف را نظير حروف "باصدا" ازهمديگر تميز دهند و بدين ترتيب همراه با دريافت نشانه هاي تصويري و صوتي گوينده، به ادراک کامل تري دست يابند. دکتر برايان گيک و همکارانش هم اکنون در پي اين هستند که از نتايج اين پژوهش در ساخت ابزارهاي جديد کمک به شنوايي استفاده کنند. دکتر رالف هلم، مدير مرکز تحقيقات ناشنوايي و کم شنوايي مي گويد: "برخورداري از نشانه هاي تصويري و لب خواني سود مند ترين روش حاضر براي کمک به کساني است که مشکل شنوايي دارند. هر چند برخي حروف باصدا نظير"ب"،"پ"،"ت" و "د" شکل واحد و يکساني بر لب به وجود مي آورند که ادراک آنها را تنها با اتکا به لب خواني مشکل مي کند." بدين ترتيب ممکن است در آينده ابزاري ابداع شود که مانند سمعک بتواند با بازسازي دم و بازدم هاي ويژه هر حرف و هجا، به کساني که مشکل شنوايي دارند کمک کند تا دريافت کاملي از سخنان گوينده داشته باشند. بي بي سي
|